okolice mińska mazowieckiego

10 postów

Piotra i Pawła, z przewagą na tego pierwszego :P

Dzień dobry popołudniową porą…

Jako, że dziś dzień uroczysty i wyjątkowy – chciałam mojemu kochanemu mężowi kilka słów nie tylko live ale i wirtualnie powiedzieć… z okazji Twojego święta Piotrusiu mój kochany, życzę Ci abyś był szczęśliwy – po prostu, bez względu na wszystko – a wiadomo, że świat nie zawsze przyprawia o uśmiech… abyś w każdej najdrobniejszej chwili zdołał dostrzec iskierkę dającą siłę i radość 🙂 …bądź sobą i nie kombinuj, nie trzeba – jesteś najfajniejszy na świecie – a jeśli ktoś uważa inaczej, z przyjemnością zamienię z nim kilka słów! 🙂 Razem zdziałamy cuda, jestem tego pewna! Możemy wszystko! NAJLEPSZEGO W dNIu iMIEniN PIOTRUŚ!!!

Aaaaa tak poza faktem, że dziś imieniny PIOTRA 😛 – nasza piękna nowoczesna wypasiona fura przeszła dziś wzorowo egzamin – jestem prawdziwie DUMNA! IHAAAAAAAAAAAAAAAAA!

A las – letni las – dwudziestego dziewiątego czerwca… jak zwykle cudny… pachnący, zielony… wilgotny – w oddali słyszany klangor… cud miód i komary – uwielbiam 🙂 szczególnie posiadając w kieszeni magiczny spray 🙂

cZerwcÓWKa majOWA 2013

Długich weekendów nam się narobiło w tym nowym 2013 tyle, że człowiekowi ciężko się połapać. Jak by nie patrzeć dwie majówki mieliśmy w tym roku, albo raczej półtorej majówki i pół czerwcówki póki co! No ale – skoro mamy fritajm, skoro mamy słonko – to mamy i wycieczki dalekie i bliskie! Tym razem głównie bliskie 🙂

Pogorzel, BAGNO POGORZEL po raz któryś tam, nie pamiętam który… żurawie zamilkły, Stefan popływał a nas skonsumowały na podwieczorek komary 🙂 Tak! Mimo owej konsumpcji wycieczka przednia – cudnie tam jest, może się człowiek zresetować na całego 🙂

tresc

Pogorzel Pogorzelą – ale rowerowa rundka po Rezerwacie Jedlina w Mieni – to dopiero coś! Mało tego, że pierwszy raz w tym sezonie wybraliśmy się na wspólne pedałowanie – to towarzyszył nam łaciaty! Zdolna bestia, niespełna 14km leciał za nami nie odstępując ani na chwilę 🙂 Sarny, zapachy, błotko – nieee – jego interesowało bycie w bezpiecznej odległości od kręcących się kółek! Spisał się chłopak, jego dotychczasowe przygody z rowerami to głównie ściganie rowerzystów w lesie i przyprawianie mnie tym samym do nerwa numer pięć! A tu proszę…

Świetna wycieczka, szlak wymagający kondycji na poziomie ZERO, bez wzniesień, płasko i prześlicznie, zielono, pachnąco i bagiennie – cudo!

Kondycję można mieć lub nie mieć, deszcz i burzę można przetrwać, Stefan może zachowywać się idealnie – ale urwanej korby czy tam ośki czy jak to się tam nazywa – już się nie przemilczy 🙂 Piotrka rower postanowił dać nam nieco urozmaicenia w trasie 🙂 Tak oto miszcz kierownicy stał się miszczem hulajnogi 🙂

… a skończyło się holowaniem 🙂

KLAnGOr na POgOrZeli :)

Słoneczna pobudka, słoneczna wycieczka, słoneczny dzień i burzowy wieczór – cudo! Pojechali zmieniać koła – wszak mamy wiosnę na całego! Wszystkiego bym się spodziewała ale nie żurawi na okolicznym bagnie…


Wiele mogłam sobie wyobrażać, ślady bobrów i łosi już tam widziałam, torfowisko niby typowe dla żurawi, ale TU?! CUDO! Wiosenny klangor, piękne dostojne – para 🙂 Moje najukochańsze ptaki pośród zeszłorocznych traw – marzenie! Lada chwila las pokryje się zielenią i dojrzenie żurawi nie będzie już takie proste! Póki co gody, zaloty, tańce – ech cudo! Na fotkach ledwo widać – jak na złość nie spakowałam tele… no cóż, jest co jest… Filmik też słaby, nic nie widać – ale słychać…

Uwielbiam to miejsce – Bagno Pogorzel – CUDO! Byliśmy też w Górach Łańcuchowych – ledwie po drugiej stronie drogi, wiosna i tam zaczyna się rozkręcać – mrówy, cytrynki…

Ech te wiosenne burze… cztery jedna po drugiej… pierwsze cztery w tym roku… KOCHAM WIOSNĘ!

Aggression mode: ON!

Ja pierdziele.. co to ma być! Jakim prawem! Ludzie – świecie toż jest 29 marca, a nie 29 grudnia! Po co? Dlaczego? Za co? Toż mi już bazylia kiełkuje na parapecie, rukola już całkiem wyrosła – gdzie ja mam to na słonko wystawić? Mam jechać do Hiszpanii? Może tam, co?!


Ja się nie zgadzam! Protestuję! Składam formalną skargę do Trybunału, do sądu zawiadomienie, do prokuratury, o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – czy gdzie to się tam składa! Aaaaaaaaaaaaaaa! Mówię – krzyczę – drę się: NIE! Nie! nIE! nIe! niE! NiE! #$%**&!^ aaaaaaaaaaaaa!

Dlaczego znowu pada śnieg, tu… za oknem?! 🙁 Ja już naprawdę będę grzeczna, serio! Tylko weź, no… no weź już spadaj zimo!

Kilka godzin później [17:36] …

спадзявацца

Dzień dobry!

Oj, chyba raczej dobry wieczór! Co by nie było, dzień dobry był… a wieczór dobry jest 🙂 A weekend będzie jeszcze lepszy, ten a i owszem… a tamten za 24 dni to już w ogóle będzie czad! Baczność, spokój… wiosna słucha! Może jak się nasłucha, to…

Widzieliście kiedyś nadzieję, bo ja tak, dzisiaj…


… pachniała wilgotną ziemią 🙂

Popołudniowe śnieżne konsumowanie lasu :)

Proszę, nie szkodzi – tylko zapamiętaj kto ma zawsze rację i komu należy przytakiwać! Ale skoro już wiesz, przystąpię do czynności zwanej opisem spaceru 🙂 Popołudniowe przedzieranie się przez zaspy, a raczej udawanie lodołamacza/śniegołamacza gdzieś w okolicach Mińska 🙂

Konkretnie to okolice Dłużki/Borka… Kolejne świetne miejsce na spacer 🙂

Ale za to niedziela, ale za to niedziela…

… w niedzielę BĘDZIE WIOSNA! Tak wiem, nawiedziło mnie z tą wiosną! Ale co ja poradzę, że jam wiosenny gatunek? Cieszy mnie budząca się do życia przyroda, cieszą pąki, które lada chwila wystrzelą… cieszy mnie życie! Cieszy teraźniejszość, cieszy przyszłość! Lubię ten świat, ludzi też lubię, mimo że odpały z niektórych niepojęte 🙂

Dziś kolejna siódemeczka, luuuubię to!

MINUS szesnaście… PLUS dwanaście…

Tak będę dodawać i odejmować i czekać i może w końcu się ta wiosna obudzi na dobre. Wstała, przetarła oczy i poszła dalej spać… niczym Piotrek i jego drzemki w telefonie! W tv mówią, że po weekendzie zacznie topnieć ta cała pokrywa, ale przecież telewizja kłamie – i weź tu człowieku miej nadzieję!

Co by nie było pies biegać musi, a jego pani łazić po lesie uwielbia – więc bez względu na pogodę las odwiedzić trzeba! No i odwiedziliśmy!

MINUS siedemdziesiąt trzy… marzec?

O poranku wita człowieka piękna wiosna, której niestety pomerdała się paleta kolorów, albo może po prostu zapomniała o istnieniu zieleni! Cud miód i zamrażarka 🙂 Zapraszam do Mińska, tu zima trwa cały rok 🙂
A tak na poważnie to mam nadzieję, że do 20 kwietnia troszkę się tego śniegu stopi, może jakieś pojedyncze listki się pojawią? Pojawią się? No weźcie, powiedzcie, że się pojawią… 🙂
Ależ będzie cudo… Piotruś, wiosna, Białowieża, żubry, Puszcza, chaty… tytan 🙂 Szkoda, że nie mam konta na facebooku, bo sama bym sobie kliknęła LUBIĘ TO! 🙂 No dobra, jeszcze trochę czasu na zachwyty zostało, wrócę pozachwycać się za kilka chwil…

Być szczęśliwym – bezcenne!

Aaaaa… znacie: kliknij → ŻUBRY ONLINE – rewelacja – tylko niestety trzeba się przyczaić, bo w momencie kiedy żubrów nie ma na polanie kamerę kierują na ptaki. Cierpliwość popłaca, szczególnie popołudniami i wieczorami… kilkanaście sztuk jednocześnie, żubry, sarny, jelenie a nawet wilki… Świetny pomysł!

To idę, kawa na mnie wymownie spogląda z kubka 🙂

Rezerwat JEDLINA w Mieni

Dziś wyprawa z cyklu niedzielnych – odkrywczych. Uparłam się wczoraj, że znajdę coś nowego, jakieś miejsce idealne na niedzielny spacer z piesem – no i znalazłam! Co prawda nie wiedzieliśmy na co się szykować – rezerwat, ścieżka rowerowa… wersja skrócona… Oczywiście nie udało nam się trafić na tą skróconą – poleźliśmy szlakiem rowerowym… grzecznie za znakami… tyle, że gdybyśmy chcieli przejść całą obawiam się, że nie zdążylibyśmy przed zmrokiem!

Przedzierając się przez śnieżne zaspy, udając, że wcale nie jest nam zimno kierowaliśmy się jak strzałki kazały. Na dzień dobry przywitał nas widok ludzi biwakujących przy ognisku – świetna sprawa takie grzane winko w klimacie śniegu i mrozu – człowiek dopiero w takich okolicznościach docenia co to ciepło ognia, nie wspominając już o rozgrzewającej mocy grzańca (jak sama nazwa zresztą mówi!)… Nie, nie przysiedliśmy się… a trzech podstawowych powodów, pomijając oczywiście fakt, iż była to jakaś zorganizowana impreza 🙂 Po pierwsze – przyjechaliśmy połazić, a nie siedzieć przy ognisku, po drugie – ludziki te zajadały się bigosem i kiełbaskami – a ani jedno ani drugie wegetarianom nie przystoi (bleeee) i w końcu po trzecie – jakże miałabym się napić grzańca – toż trzeba było wrócić autkiem do Mińska!

Dobrze zatem – z uśmiechem na ustach ruszyliśmy w drogę…

Nie mamy za wiele fotek z wyprawy… zamarzały nam ręce – udało się za to nagrać kilka filmików – efekt poniżej! Co by nie mówić, nie spodziewaliśmy się takkiej grupy osób przemierzającej las… co prawda tylko my robiliśmy za piechurów, ale reszta też dała radę! Spotkaliśmy kilku narciarzy biegowych i kuligi konne…

za którymi z tęsknotą patrzył Stefan …

A ja, ja szukałam schronienia przed mrozem…

Jakby kuligów i następców Justyny Kowalczyk było nam mało… No nic… wzdłuż szlaku, grzecznie jak przystało na piechurów w rezerwacie idziemy… idziemy… idziemy… Końca nie widać, zakrętu, który jak byk widniał na mapie – też nie… Decyzją komitetu centralnego zeszliśmy ze szlaku na wysokości drogi publicznej – jakiejś 🙂 Tabliczki pokazywały: w prawo – Siennica, w lewo – Cegłów… wybraliśmy PRAWO, my w koncu tacy prawi ludzie jesteśmy! Stefan przytaknął więc już w ogóle nie było co kombinować… Kilkaset (chyba) metrów asfaltem, którego najstarsi górale nie widzieli… jako, że zaginął pod kilkoma tonami śniegu… i decyzją komitetu skręciliśmy w las – również w prawo! Wymyśliliśmy sobie, że może tutaj będzie prowadził szlak, który przecież wg mapy powinien skręcać… Nie znaleźliśmy naszego szlaku… znaleźliśmy za to… stado dzików! Kilkanaście osobników, to duże to mniejsze… WOW to było niezłe! Coś moje łoczy wypatrzyły wśród drzew, no i gotowe, przebiegły nam drogę – zdecydowanie bliżej niż to widac na filmie!!!

Resztę zobaczcie już sami…

Powiem jedno: PIĘKNE MIEJSCE!!! Zdecydowanie tu wrócimy – jeśli nie tej zimy, to na pewno wiosną, latem i jesienią! No i oczywiście przejdziemy cały szlak, nie zbaczając z niego w poszukiwaniu czegoś co nie istnieje… Hehe istnieją za to dziki i milion saren – patrząc na ślady na śniegu!

Dodać musze koniecznie, że Piotruś ani razu nie spytał: DALEKO JESZCZE? Taki był dzielny!