pieszo

15 postów

mAłA zGodA rUleZZ :)

Jestem, żywa… cała i zdrowa – mimo, że nie było mnie na świecie przez 18 dni 🙂 miałam nieważne dokumenty, nieważną tożsamość – system PESEL wołał: weryfikacja negatywna! Te dokumenty to ważne ponoć, ale nic z nimi zrobić nie mogę… a akt ślubu nie wystarczy każdej pani z okienka, kwit meldunkowy też niewiele wart w ówczesnym świecie 🙂 No nic, wróciłam, ja i moje ja, moja firma i wszystko wokół! Co prawda na nowy dowód przyjdzie mi jeszcze poczekać, prawo jazdy też się produkuje, ale powstałam z popiołów po tożsamościowym zgonie, który nastąpił dnia 20 kwietnia 🙂
Jestem sobie cała i zdrowa i całkiem nowa, tak samo uparta, tak samo szczęśliwa i tak samo dążąca na szczyt, a jednak nowa! 🙂 A szczyt… byliśmy, byliśmy – z Piotrusiem mężusiem, co to mi nazwisko swe ofiarował 🙂

Naszą majówkową wyprawę na Kopę Biskupią zdominował widok i aromat czosnku niedźwiedziego
Oj warto było… WARTO! Następnym razem, będzie inaczej, aktywniej 😛

Ludzie: KWIECIEŃ!

Dzień dobry pierwszego kwietnia!

Nic tak nie nakręca człowieka do działania jak zamieć śnieżna trzydziestego pierwszego marca! Przybyliśmy na południe trzydziestego, zastała nas wiosna… piękne słońce, +8C, błotko i totalne zero śniegu… Człowiekowi od razu chce się żyć – po tych cudach wprost z Mińskiej Syberii…

Niestety wygląda na to, że Henry spakował do bagażnika nie tylko Stefana, ale i zalążki zamieci śnieżnej… no i pozamiatane!

Nasza dzielność nie zna granic! Ponad 11km spacerkiem przez zaspy – no i ten bałwanek – MEGA! Piotrkowi odpadły ręce, ale dzielnie to zniósł i nawet bez szczególnego „daleko jeszcze?” dotarliśmy do domu 🙂

Lubię to miejsce, takie moje jest 🙂 Szkoda tylko, że zima wiosną pokrzyżowała nam górskie plany 🙂

Ihaaaaaaaaa niech żyją Góry Opawskie! … i KWIECIEŃ!!! 🙂

tresc

galeria

Popołudniowe śnieżne konsumowanie lasu :)

Proszę, nie szkodzi – tylko zapamiętaj kto ma zawsze rację i komu należy przytakiwać! Ale skoro już wiesz, przystąpię do czynności zwanej opisem spaceru 🙂 Popołudniowe przedzieranie się przez zaspy, a raczej udawanie lodołamacza/śniegołamacza gdzieś w okolicach Mińska 🙂

Konkretnie to okolice Dłużki/Borka… Kolejne świetne miejsce na spacer 🙂

MINUS siedemdziesiąt trzy… marzec?

O poranku wita człowieka piękna wiosna, której niestety pomerdała się paleta kolorów, albo może po prostu zapomniała o istnieniu zieleni! Cud miód i zamrażarka 🙂 Zapraszam do Mińska, tu zima trwa cały rok 🙂
A tak na poważnie to mam nadzieję, że do 20 kwietnia troszkę się tego śniegu stopi, może jakieś pojedyncze listki się pojawią? Pojawią się? No weźcie, powiedzcie, że się pojawią… 🙂
Ależ będzie cudo… Piotruś, wiosna, Białowieża, żubry, Puszcza, chaty… tytan 🙂 Szkoda, że nie mam konta na facebooku, bo sama bym sobie kliknęła LUBIĘ TO! 🙂 No dobra, jeszcze trochę czasu na zachwyty zostało, wrócę pozachwycać się za kilka chwil…

Być szczęśliwym – bezcenne!

Aaaaa… znacie: kliknij → ŻUBRY ONLINE – rewelacja – tylko niestety trzeba się przyczaić, bo w momencie kiedy żubrów nie ma na polanie kamerę kierują na ptaki. Cierpliwość popłaca, szczególnie popołudniami i wieczorami… kilkanaście sztuk jednocześnie, żubry, sarny, jelenie a nawet wilki… Świetny pomysł!

To idę, kawa na mnie wymownie spogląda z kubka 🙂

Strategicznie gotowa!

Uwielbiam las, bez względu na pogodę, bez względu na odwilż. Zawsze dawał mi wytchnienie, zawsze pomagał zatrzymać się w biegu. Aura może średnio sprzyja spacerom, ale jak nie wykorzystać tak długiego dnia… Człowiek wydobywa się spomiędzy drzew o 17 i nie dostaje zawału idąc po omacku! Idzie wiosna, czuć jak stąd do Białowieży, idzie jak nic! Już się nie mogę doczekać – niech no tylko tu dotrze – niech no ja dorwę moje lusterko, ajajajajajajjj!!!

Dobry i mądry las, dał czas i ciszę na myśli, pomógł zbudować strategię, a przy okazji wybiegał i wyżywił Stefana! Dobry i mądry las… cuuudnie pachnący Stefan!

Mińskie lasy po raz pierwszy na tapecie…

Czas nadrobić zaległości i pokazać światu szalonego Stefana na swoim [niemal] codziennym spacerze. Niby bardziej dla psa ten las, szczególnie teraz, kiedy człowiek niby dla „przyjemności” przedziera się przez zaspy… ale jednak lubię to, uwielbiam. Bez względu na porę roku i pogodę las zawsze będzie dla mnie przyjazny i zawsze będę szukała tam ukojenia.

A jak wyglądało przedzieranie się przez zaspy podczas odwilży…

Rezerwat JEDLINA w Mieni

Dziś wyprawa z cyklu niedzielnych – odkrywczych. Uparłam się wczoraj, że znajdę coś nowego, jakieś miejsce idealne na niedzielny spacer z piesem – no i znalazłam! Co prawda nie wiedzieliśmy na co się szykować – rezerwat, ścieżka rowerowa… wersja skrócona… Oczywiście nie udało nam się trafić na tą skróconą – poleźliśmy szlakiem rowerowym… grzecznie za znakami… tyle, że gdybyśmy chcieli przejść całą obawiam się, że nie zdążylibyśmy przed zmrokiem!

Przedzierając się przez śnieżne zaspy, udając, że wcale nie jest nam zimno kierowaliśmy się jak strzałki kazały. Na dzień dobry przywitał nas widok ludzi biwakujących przy ognisku – świetna sprawa takie grzane winko w klimacie śniegu i mrozu – człowiek dopiero w takich okolicznościach docenia co to ciepło ognia, nie wspominając już o rozgrzewającej mocy grzańca (jak sama nazwa zresztą mówi!)… Nie, nie przysiedliśmy się… a trzech podstawowych powodów, pomijając oczywiście fakt, iż była to jakaś zorganizowana impreza 🙂 Po pierwsze – przyjechaliśmy połazić, a nie siedzieć przy ognisku, po drugie – ludziki te zajadały się bigosem i kiełbaskami – a ani jedno ani drugie wegetarianom nie przystoi (bleeee) i w końcu po trzecie – jakże miałabym się napić grzańca – toż trzeba było wrócić autkiem do Mińska!

Dobrze zatem – z uśmiechem na ustach ruszyliśmy w drogę…

Nie mamy za wiele fotek z wyprawy… zamarzały nam ręce – udało się za to nagrać kilka filmików – efekt poniżej! Co by nie mówić, nie spodziewaliśmy się takkiej grupy osób przemierzającej las… co prawda tylko my robiliśmy za piechurów, ale reszta też dała radę! Spotkaliśmy kilku narciarzy biegowych i kuligi konne…

za którymi z tęsknotą patrzył Stefan …

A ja, ja szukałam schronienia przed mrozem…

Jakby kuligów i następców Justyny Kowalczyk było nam mało… No nic… wzdłuż szlaku, grzecznie jak przystało na piechurów w rezerwacie idziemy… idziemy… idziemy… Końca nie widać, zakrętu, który jak byk widniał na mapie – też nie… Decyzją komitetu centralnego zeszliśmy ze szlaku na wysokości drogi publicznej – jakiejś 🙂 Tabliczki pokazywały: w prawo – Siennica, w lewo – Cegłów… wybraliśmy PRAWO, my w koncu tacy prawi ludzie jesteśmy! Stefan przytaknął więc już w ogóle nie było co kombinować… Kilkaset (chyba) metrów asfaltem, którego najstarsi górale nie widzieli… jako, że zaginął pod kilkoma tonami śniegu… i decyzją komitetu skręciliśmy w las – również w prawo! Wymyśliliśmy sobie, że może tutaj będzie prowadził szlak, który przecież wg mapy powinien skręcać… Nie znaleźliśmy naszego szlaku… znaleźliśmy za to… stado dzików! Kilkanaście osobników, to duże to mniejsze… WOW to było niezłe! Coś moje łoczy wypatrzyły wśród drzew, no i gotowe, przebiegły nam drogę – zdecydowanie bliżej niż to widac na filmie!!!

Resztę zobaczcie już sami…

Powiem jedno: PIĘKNE MIEJSCE!!! Zdecydowanie tu wrócimy – jeśli nie tej zimy, to na pewno wiosną, latem i jesienią! No i oczywiście przejdziemy cały szlak, nie zbaczając z niego w poszukiwaniu czegoś co nie istnieje… Hehe istnieją za to dziki i milion saren – patrząc na ślady na śniegu!

Dodać musze koniecznie, że Piotruś ani razu nie spytał: DALEKO JESZCZE? Taki był dzielny!

Re: Szlakiem różowej kropki

Hahahahaha! Zauważyć należy:

1. Piotruś już na wstępie – kiedy dotarliśmy do Trzech Dębów – spytał zawiedziony i zdziwiony zarazem: „To już doszliśmy do celu? Ty to jak zawsze trasę wyczarujesz to nogi odpadają – a tu tak lajtowo” 🙂 No i biedak się nie zawiódł… spytał o to po jakiś 2 km… a skończyło się na szesnastu 😉

2. Dziura w ziemi to i była – ale jaka ładna z górami na horyzoncie (taki lokalny patriotyzm mi się włącza)!!!

3. Owy gęsty las krył piękności – jak poniżej:

4. Sarny latały… taaaa myślałam, ze sarny jako parzystokopytne biegają anie latają… No cóż, trzeba Piotrusiowi wybaczyć, zmęczony już był i ciągle nie uzyskiwał odpowiedzi na męczące go pytanie: „DALEKO JESZCZE???” …

5. Wiedziałam, że mamy do przejścia jeszcze spory kawał, ale przyznać tego nie mogłam – bo by sie biedak załamał, padł w błoto i by tak leżał… aż przyszłaby wiosna i ocknąwszy się rzekł by „ooooo ZAPOMNIAŁEM, że kładłem się w trawie” 🙂 Znając życie zapomniałby w ogóle, że poszedł na wycieczkę !!!

6. Kochany ten mój Piotruś – „planowaliśmy przejść tylko kilka km ze Stefanem, a przeszliśmy ponad 16 km” – hehehehhe kto planował, ten planował 🙂 Ja się nie hańbię kilkukilometrowymi spacerami w tak piękne dni, w tak pięknych miejscach 😛

7. Alleluja była – nie komentuję – sami oceńcie:

Zapewniam, że cover Piotrka w tych okolicznościach nie miał na celu obrazy niczyich uczuć religijnych – był wyrazem wycieńczenia, halucynacji i radości z dotarcia do cywilizacji. Jeśli owy cover kogokolwiek obraża – przepraszamy!

A fotki… trza wywołać… Za chwilę coś wytrzaśniemy… Piotruśśśśśśśś!!! Gdzie masz ten skrypt galerii?!

Szlakiem róŻOwEJ kROPkI ;)

Będąc tak blisko Czech jak byliśmy w okresie między świętami a nowym rokiem, aż wstyd było nie wybrać się na mini wyprawę. W sumie mieliśmy się po prostu przejść ze Stefanem, aby się wybiegał, jednak wycieczka nam się nieco przeciągnęła. Ale od początku.

Wyruszyliśmy sobie beztrosko z Prudnika 🙂 a w sumie to z jego środka 🙂

Szliśmy sobie spokojnie szarpani przez Stefana, wolnym krokiem wzdłuż parku miejskiego ukierunkowani na Pilsner Urquel, bo przecież blisko Czech byliśmy i trzeba było to wypić (nawet mi zasmakowało mimo że wcześniej uważałem to piwo za niedobre). Szliśmy tak aż dotarliśmy do sklepu, w którym dokonaliśmy mini zakupu 🙂

Po wyjściu z pięknego sklepu udaliśmy się w kierunku Alei Lipowej i dalej szlakiem do Trzech Dębów.

Leźliśmy tak patrząc na zmieniającą się pogodę, aż dotarliśmy do kopalni szarogłazu (kamieniołom) w Dębowcu – taka wielka dziura w ziemi.

Następnie szliśmy jakimiś błotami do jakiejś wioski 🙂 – to niby właśnie był Dębowiec 🙂 Oszczekały nas psy, tam chyba każdy ma kilka sztuk co by darły mordy na turystów 🙂

Potem znowu wleźliśmy do jakiego lasu. Kluczyliśmy aż zobaczyliśmy jakiś domek gdzie Stefan rzucił się na pozostawioną przez turystów kiełbasę w folii aluminiowej. Dagmara wyrwała mu ją z gardła (no przecież to my byliśmy głodni 🙂 ) Następnie obraliśmy kierunek wojenny – Czechy. Szliśmy tak i szliśmy i okazało się że nie idziemy szlakiem, ale jakąś ścieżką leśną która nas doprowadziła najpierw do miejsca wypadku jakiegoś samolotu (nawet taka tabliczka była), a następnie do granicy państwowej.

Dagmara jako traper narodowy weszła w głęboki las i krzyczy, Piooooootrek. No to ja za nią poszedłem przez te gęstwiny i widzę Czechy – jakieś puste one są bo tam była tylko łąka, a dopiero potem las i góry (zasłaniały cały widok). Dagmara znowu do mnie Piooootrek. Pacze na nią a ona znalazła nam dom i do tego pcha się do niego.

Nacieszyliśmy się naszym nowym lepszym M1 i udaliśmy się w dalszą drogę (dla odwiedzających ten domek – zostawcie tam czysto bo to nasz dom). Tu teraz zaczęły się moje niekończące się nurtujące mnie pytania „Daleko jeszcze?” No ale oczywiście Dagmara mi udzieliła bardzo skromnej odpowiedzi „nie”. Wiedząc że jeszcze przed nami około 8 km. Dobrze że mi nie powiedziała bo bym się tam położył i usnął.

Szliśmy tak tym lasem, sarny latały po bokach i nie wiem co chciały bo karmnik miały pusty. Biedny Stefan chciał się z nimi pobawić a one uciekały, złe te sarny. Ale wracając do naszej drogi to szliśmy sobie tak beztrosko, częstotliwość zadawania przez moją osobę pytań „Daleko jeszcze?” wzrastała wprost proporcjonalnie do przebytej drogi. Wyszliśmy sobie tak na błotną drogę, Dagmara tylko zapytała którędy idziemy, ja chciałem tą drogą bez błota, ale wiadomo którędy poszliśmy.

Po przebyciu wielkiego pola i butach cięższych o kilka kilogramów błota doszliśmy do stolika i ławki, udało mi się odpocząć ze 2 minuty i już szliśmy dalej przez rzeczkę gdzie napotkaliśmy „Most Krzysztofa” i wreeeeszcie dotarliśmy do szlaku różowej kropki, to nie żart, różowe kropki były na znakach 🙂 Leźliśmy tak tym szlakiem i błotami aż co okazało się cudem, dotarliśmy do … Koziej Góry (że ludzie mają takie pomysły na nazwy) może tam wypasali kozy, zanim zrobili z tych terenów poligon wojskowy, ale ja to myślę że nie mieli innego pomysłu i ktoś zażartował, a inni byli tak pijani że zaakceptowali nazwę.

Jako że wiedziałem już gdzie jestem i że ta Kozia góra jeszcze daleko do miejsca docelowego, myślałem ponownie że usnę gdzieś w ciepłym błocie 🙂 Szliśmy sobie tak już do Prudnika i szliśmy, normalnie sam nie wiem jakim cudem doleźliśmy, ale udało się.

W sumie całą wyprawę uważam za udaną mimo że planowaliśmy przejść tylko kilka km ze Stefanem, a przeszliśmy ponad 16 km.

Dochodząc do Prudnika śpiewałem Alleluja, ludzie się jakoś dziwnie patrzyli.

Poniżej mapka jak szliśmy.

kosztowne góry

przy sobocie człowiekowi strzelają do głowy różne pomysły, to lepsze – to gorsze… ten był świetny… wymodziłam, znalazłam – ot i góry na Mazowszu 🙂 ot i po raz kolejny chwil kilka od Mińska! nałubierali się, łaciatego zapakowali – furę odśnieżyli i pajechaliiiii…

ależ pięknie wygląda las skąpany w świeżym śniegu… trochę śladów zwierzyny, parzystokopytnej przede wszytskim, cudeńko! Góry Łancuchowe – podoba mi się, znalazłam kolejne miejsce tuż tuż pod nosem, do którego można się wybrać tak furą jak i rowerem – no i obowiązkowo z rozradowanym łaciatym 😀

a kosztowne, ano kosztowne – wyjazd kosztował dwa punkty karne i stówkę… taaaaa, nie pytajcie za co 😛